Eve dönüş

Evde olmak ne demek? Ev kavramı, globalize olan dünyada, doğduğun ve yetiştiğin yer anlamına mı gelir? Doğup büyüdüğümüz yerlerin, köklerin beyin haritamızda bir yer edindiği kesin ancak burası sizin “eviniz” demek değil. Bazen etrafımdakiler bana “evini özlüyor musun?” diye soruyorlar. Bu konuda çok derine inmemek adına “bazen” diyerek geçiştiriyorum, ancak ev; doğduğun ve büyüdüğün yer mi demek gerçekten?Buradan itibaren size Burcu Kutluk’u tanıştırmak istiyorum, bir müddet yurtdışında yaşadıktan sonra İstanbul’a “eve geri dönüş” adını verdiği birbirinden güzel ipek Hint kumaşlarından yapılan kıyafet ve işlemelerle hazırladığı koleksiyonu ile birlikte geri döndü. Onunla bu güzel koleksiyonun arkasındaki “ev nediri” konuştuk. Kimlikler daha büyük evleri keşfettiğimizde nasıl da yok oluyorlar; ülkeler, kültürler, diller arasındaki geçişleri tartıştık.Ben Burcu ile birkaç sene evvel Levent civarında bir grup öğrenciye ders verirken tanıştım. Gruptaki öğrencilerden biri olan Burcu ile yoga hareketlerini yaparken gösterdiği çaba sayesinde daha yakınlaştık. O zaman modellik yapan, Fransızca ve İngilizceyi çok iyi konuşan, at binen, diğerlerinden çok farklı olan tüm dünyayı keşfetme kapasitesi olan bu kızı daha iyi tanımaya başladım. Her seferinde bu hoş kadının yeni bir farklılığını, dünyayı keşfetmedeki başarısını görüyordum. Bir gün ortadan kayboldu, stüdyosu kapandı; ben şehirdeki macerama devam ettim. Birkaç sene sonra, beraber yaptığımız yoga derslerini hatırlayınca bana Hindistan’dan bir mail attı. Ondan haber almak beni çok sevindirdi.Ve şu anda Taksim’de birbirimize anlatacak bir dolu birikmiş hikâye ile karşı karşıyayız. Daha bir saat önce oturduğumuz yerde IMF karşıtı göstericiler ve polis arasında olaylar olmuş, her şey normale dönmüştü. Oturanlar, sonbaharın son güneşli günlerinden birinin keyfini, sigara, kahve veya çayla sanki biraz önce hiçbir şey olmamış gibi çıkarıyordu. Burası herşeyin her zaman her şekilde öngörüsüzce olabileceği bir şehir; İstanbul.

Ben Burcu’yu eskisinden daha güzel, doğal ve özgür gördüm o gün..

Hadi söyle bana görüşmediğimiz onca yıl neler oldu?
Seninle tanıştığımızda; kendim, gelecekte yapmak istediklerim ve amacım hakkında kendimi iyi hissetmediğim bir dönemdi. Ve bir gün telefonumu kapayıp gitmeye karar verdim. Telefonu kapatmak! Bu oldukça radikal bir karar. Yani söylemek istediğim daha önce işimle ilgili verdiğim bazı sözlerimi yerine getirdim ve Çanakkale’ye yoga yapmaya gittim. Orada doğanın keyfine vardım sonra Brüksel’e gidip yoga seanslarıma devam ederken fotoğrafçılık dersleri aldım. Hayat orada çok kurallı, güzel ve huzurlu idi ancak benim için tadı eksikti. Böylece Hindistan’a gittim.Burcu’nun “Lakshimi” markası kartvizitinde; “erken bir muson yağmurlu Mumbai gününde kendimi oranın renkli sokaklarında buldum… Kendimi bir tren istasyonunda yerde oturmuş yüzlerce insanın arasında nefes almaya çalışırken buldum… Uzaktan, bir bankta uyuyan genç güzel bir kız gördüm… Onca sesin gürültünün arasında çok huzurlu, çok umursamazdı… Açık sarı bir sari giymiş, dupattası başının üstünde yavaşça uçuşuyordu. İçten bir gülümseme ile rüya görüyordu, onun hayali kafama kazındı ve beni bu yere bağladı, o günden beri dünya güzeli kadınları, muhteşem sarileri içinde bazen yollarda  bazen en karanlık sokaklarda gördüm, bazen de şık arabalarda, şık evlere giderken... Onlar tanrısal bir enerji ile uyum içinde...Gururlu, kadınca ve masum…..”

Burcu ile röportajımda beni en etkileyen; Hindistan onun için sadece ruhsal gelişiminde bir yolculuk olduğu kadar, iş ve kendi markasını yaratma konusunda da yardımcı olmuş. Bu yolculukta kendi içindeki karanlık ve aydınlık arasında birçok sürprizle karşılaşarak aydınlığı bulmuş.

Tren istasyonundaki bu kız senin Hindistan’daki gelişiminde nasıl bir rol oynadı?
Ben Poona’ya Osho’nun Aşramına gittim. Bu çok kuvvetli bir yol. Ben de Osho çalışmaları yaptığımdan ne muhteşem olduğunu, maskelerimizi nasıl çıkardığımızı, uzun bir yolculukta utancın arkasına geçtiğini; fiziksel, ruhsal ve akılsal çok güzel bir yolculuk olduğunu ve kendini keşfetmekte; özgürlüğe kavuşmakta nasıl bir yol olduğunu biliyorum.Aynen ben de Osho’da, aşramda kendi diğer yüzümü keşfettim diğer beni. İstanbul’da taşıdığım tüm o kimlikler yok oldu ve kendi başka bir yüzümü tanıdım. Bunun yanı sıra beraber gerçeğe gidebileceğin Sat Sang adlı bir derin düşünme tarzında ustalaştım. Dolana’dan ders aldım. Bihar Yoga okuluna da devam ettim.

Peki, Lakshimi markası ve eve dönüş koleksiyonu nasıl oluştu?
Goa’da evimi buldum. Burası güney Hindistan’da bir kasaba... Yerleri terakota kaplı, oldukça basit, rahat, ağaçlık bir yerde bir evim oldu. Burada sâri giymeye başladım. Nem ve sıcaklık yüzünden bu en rahat ettiğim giyimdi, böylece ipek ve işleme ile ilgilenmeye başladım. Yavaş yavaş bir koleksiyon oluşmaya başladı. Başlarda ticari bir şey değildi, sadece kendim içindi. Ancak 20 parça olmuştu bile. İstanbul’a geldiğimde yakın arkadaşım Ümit Ünal’a koleksiyonumu gösterdim. Beni bu konuda çok teşvik ederek güç verdi. Parçalarımın neredeyse hepsi yüzde yüz ipek, el yapımı ve tek. Bunlar evlerden, kasabalardan tek tek toplanmış hikayesi olan eski sâriler…

Şimdi de İstanbul’dan bahsedelim. Burada kalacak mısın?
Şu anda buradayım. Ümit Ünal’ın atölyesi Doors’da çalışıyorum, ben konuk tasarımcıyım... Onunla buradayım, burada ayrıca modellik ve aktristlikle ilgili başka çalışmalarım da var. Ancak İstanbul, Hindistan ve başka şehirler arasında gidip geleceğim kesin.

Senin için Hindistan’ın tadı ne?
Başlarda çok ağız sulandırıcı, şimdilerde sınırsızlık...

İstanbul’un tadı ne?
Yüksek enerji, wannado ve kaos... Hindistan’dan çok farklı.

Evin neresi?
Her yer.

Namaste Namaste

Burcu Kutluk ile iletişim kurmak isterseniz: burcukutluk@yahoo.com.

Tweet

yukarı