Yaşanmış Hikayeler

Benim annemle ilgili anlatacağım anı da yukarıdaki bu deyiş üzerine. Bir kaç ay evvel Küçük Bebek yokuşunun başında elinde paketle bir hanım gördüm. Geçmemize rağmen şoföre ’ Zeki geri al, hanımı alalım’  dedim. Zeki'nin yanında önde ortanca torunum Şebnem oturuyordu. ‘aşağı iniyorsanız buyurun’ dedim. Teşekkür ederek bindi ‘Allah razı olsun’ dedikten sonra yakın zamanlarda sizin gibi bizleri görünce durup arabaya alan bir hanımefendi vardı, kaybettik kendisini ’dedi. Bende ‘ o hanımefendinin adı Vuslat Sadıkoğlu muydu? ‘diye sorunca cevabı "evet" oldu. Ben o hanımefendinin büyük kızıyım dedim. Ben de, o da hüzünlendik birbirimize sarıldık, aramızda canım annem vardı.

O merkez benim alın yazıma yazılmıştı...Eşimle 1958 yılında evlendim, yeni evime ilk aldığım objeler arasında 5 adet eski İstanbul gravürü vardı. Yıllar yılı bu gravürler tavan arasında durdular. 1993 yılında eşim felç oldu. Bende evi toplarken hatırladığım bu gravürleri sevdiklerime hediye vermek istedim. Arkadaşım Rüya Mocan Londra’ya gidiyordu, ondan bu gravürleri eskitilmiş çerçevelere koydurmasını rica ettim. Rüya döndüğünde ‘Bernacığım bunların 4’ü eski İstanbul gravürü biri ise İsviçre’de bir tedavi merkezinin görüntüsü’ dedi. Gravüre bakınca adeta nutkum tutuldu, zira bu gravür bizim hastalık sırasında 3 ay kaldığımız terapi merkeziydi. Ben bu merkezi 7 ayrı tedavi merkezi arasından seçmiştim. O merkez benim hayatıma 1958 senesinde girmiş, kenarda beklemiş, alın yazıma yazılmıştı.

Tweet

yukarı