Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler...

Çok uzun yıllar önce henüz 18'ime gelmemiştim, yaşımı soranlara hep en az iki yaş fazlasını söylerdim. Nedense bir an önce büyüme telaşım vardı. Yaşıtlarımdan sonradan öğrendim ki bir ben değilmişim meğer bu merakta olan. Çoğumuz aynı yalanı söyler ve hatta yaşarmışız bir güzel henüz yaşamadığımız yılları!

Bu aralar nedendir bilmem Sezen Aksu'nun o muhteşem şarkısı var dilimde; “Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler”... Eğer yaşanmışlıklarınızla, eğriden doğrudan edindiğiniz tecrübelerinizle,  sevabınızla günahınızla geri gidebilseydiniz aynı hataları yaparmıydınız? Hiç sanmıyorum! Ama ne komiktir bırakın kaybolan yılları geri almayı, şimdiki zamanda bile aynı hataları yapıp yapıp duruyoruz; bunu farkedeniniz var mıdır acaba?Mesela sonu kötü biten bir aşk yaşadınız. Bir daha kimseye aşık olmayacağım dediniz. Ne kadar başarılı olabildiniz, eminim çok az! Peki oldu da tekrar aşık oldunuz, bu ilişkimde aynı hataları kesinlikle yapmayacağım diye binlerce kez kendinize sözler verdiniz; kaçınız bu sözünüzde durabildiniz; eminim çok azınız!Tabiki genelleme yapmak istemem ama ben dahil etrafımdaki arkadaşlarım  arasında bunu başarabilen pek olmadı...Peki aşkı bir tarafa bırakın; acaba  kaçımız dostluklarında başarılı olabildi? Dost diyorum arkadaş değil! Bana göre arada gece ile gündüz kadar fark var. Senin canın acıdığında canı acıyan, mutluluktan gözlerinizin içi parlarken aynı parıltıyı kendi gözlerinde yansıtan, senden önce düşünen, mutlu etmek için çırpınan, yeri geldiğinde yanında susarak bile senin derdine ortak olandır bana göre dost...Ne şanslıyım ki bu denli bir dostluğu uzun yıllardır yaşayabilenlerdenim. Tanrıya her gün bunun için teşekkür ediyorum. Onun da bunu yaptığını tüm kalbimle biliyorum.

Tüm bunları düşünürken bana  CD çalarımda Sezen Aksu'nun o muhteşem şarkısı eşlik ediyor. Parmaklarımdan bu satırlar dökülürken hafızamdan canım kadar sevdiğim biricik dostumun yaklaşan doğum günü geçiyor.Bizde her doğumgünü adettir mutlaka bir sürpriz yapılır. Eş dost toplanır; kimi gün denizin tam ortasında karşılar seni sürpriz kimi gün de bir bakmışsınız neredeyse kısa metrajlı bir film sahnesinde! Öylesine hoşluk silsilesidir yani doğum günlerimiz.Buraya kadar herşey iyi hoş da niye durup dururken “şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler” diye mırıldanıp duruyorum diye merak ediyor olabilirsiniz. İşte bunun sebebini ben de tam anlayabilmiş değilim aslında! Acaba yıllar geçtikçe eskiyen hayatlar mı yaşayacağız endişesi duyuyorum ya da elimizde tuttuğumuz ama değerini koruyamadığımız sevgileri mi bir gün gelecek de geri isteyeceğiz! Belki de, hani rüyanızda bağırmak istersiniz de ağzınız açılır ama sesiniz çıkmaz ya onun gibi elinizden kaymaya başlayan değerlerin hiç sesinizi çıkaramadan gitmesini mi izleyeceğiz. Ve eğer bir gün bunların olduğunu görürsek işte o zaman “Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler” mi demeye başlayacağız...37 yıllık yaşantımda bir tek şeyi çok iyi öğrendim; kaybettiğin hiçbirşey geri gelmiyor. Gelse de zaten eskisi kadar değerli ve keyif verici olmuyor. Onun için diyeceğim o ki; siz siz olun elinizdekilerin, gönlünüzdekilerin, beyninizdekilerin değerini iyi bilin; emin olun kimse size ne kaybolan yılları geri veriyor ne de akıp giden sevgileri... Ama şimdi  bana kaybolan yıllarımı verseler ne mi yapardım? Hayal bu ya ; doğar doğmaz annem daha hastaneden çıkmadan koşa koşa gider benim bitanecik canım dostumu bulur, o dakika itibarı ile dostluğumuzu kurardım ve hiçkimsenin, hiç birşeyin bunu bozmasına da izin vermezdim!

Womenist'deki bu ilk yazımı sevgili dostum Öz'e  armağan ediyorum; mutlu yıllar canım dostum!
Daha nice seneler hayata karşı birlikte yürüyebilmek dileği ile...
Hem de hiçbir kaybolan yıla arkamızı bile dönüp bakmadan !

Tweet

yukarı