Yaşam gerçekten bir savaş oldu. Duyarlı insan gittikçe azalıyor.

İnsan değerini bilmiyoruz.  Eşyanın eskisine dünya kadar para verip, insan eskisine burun kıvırıyoruz.Türkiye’de doğu gitti, batı da gelmedi. Yasa, organizasyon, yasaklar. İkisinin ortasında kaldık; ne doğulu; ne batılı…Çeşit çeşit, türlü türlü alışkanlıklar geldi. İnsan değeri azaldıkça, kopukluklar çoğaldı.Eften püften şeylerden yuvalar bozuluyor, zoru başarmak yerine kolayı seçmek moda oldu. En büyük eksiklik hoşgörü, duyarlılık, insanlar birbirini tanımaya özen göstermeli.  Zor olan tanımak, sevmek ve mutlu etmektir.Akıllı insanlardan faydalanmayı, söylenenleri dinlemeyi bilmeliyiz.
Yardımlaşma, dayanışma, alçak gönüllülük, affedicilik, yol göstericilik yaşarken kazandığımız hasletler olmalıdır.

Tweet

yukarı