|
Ben de aynı şekilde, kış uykumdan uyanayım mı, yoksa az daha sallanayım mı düşünüp duruyorum.Zaman hareket ve yenilik zamanı , ama ben kendime mazaret olarak “bahar yorgunluğu” konseptini seçtim, nasıl olsa öyle deyince insanlar daha bir anlayışla karşılıyorlar, yoksa bir de kendimi temize çıkarmam gerekiyor gibi geliyor- tembellik out, mazaret hep in…Bu aralar kafama takılan konulardan biri de beslenme alışkanlıkları- bu da aslında mazeret- esas demek istedigim diyet/rejim.Acaba bugüne kadar toplam kaç kilo alıp vermişimdir bilemiyorum , minimum 100 kg dur diye tahmin ediyorum , yani profesyonel bir diyetçi olduğum kesin.Sorum şu: ne zaman artık diyet yapmayacağım? Ya da lokmalarımı saymayacağım? Böyle bir gün/zaman kesiti var mıdır? Az mı yemişim, tatlı fazla mı olmus, karbonhidrat / protein dengesi, glisemik indeks, puan, kalori derken ne yediğimi bile anlamıyorum…Ayrıca , diyetler ile boş yere bir kıtlık psikolojisi de yaratılıyor ve arada son derece gereksiz şeyler yeniyor.. Sanırsın karne ile yemek dağıtımı var…”Aaa, bunu kaçırma, bu böğürtlenli zıkkım patesi sadece bu mevsime ve bu yöreye özel” , “kimbilir bir daha ne zaman karşına çıkar” gibi benzetmeler ile toku tokuna ne luzumsuz şeyler ile midemi doldurduğumu bir ben, bir terazim bilir.Niye, çünkü şimdi yedin yedin, yoksa önümüz Pazartesi, nam-ı değer rejim günü…Hele bir de yemeğine dikkat edenlerin sadece kendi tabaklarında değil , bir de başkalarının tabaklarında ve lokmalarında gözü olmuyor mu, işte al sana çifte sorumluluk.. Zaten kendimle mücadele ediyorum her yemek, bir de “sessiz” jüriye çaktırmadan dert anlat- yiyorsam sebebi var, yoksa da listem var…Halbuki, “Mutlu Budha” sembolüne bak, Budha orada şişman, göbekli ve kahkahalar atıyor, niye, çünkü karnı tok!!! Feng Shui’de de evin bolluk bereket sembolu Şişman Mutlu Budha, gel de Doğu Felsefesi’ne saygı duyma!1950 ‘lerin ideal kadın ölçüleri ile günümuzun ideali arasında 15 kg fark varmış.Bu mantıkla, 2050’leri düşünmek bile istemiyorum, kimbilir belki benim tatsız tuzsuz brokoli, kaymaklı kadayıf muamalesi görür o günlerde…Esasında şu yemeğe sadece yemek diye bakabilsem olay kendiliğinden çözülecek, ancak yemek genelde hep bana bir şey, bir duyguyla beraber geliyor; ya çocukluğumdan kalan bir tat, ya güzel bir sohbeti pekiştiren element, ya rahatlık, ya mazeretlerim, vs vs vsBu mektupluk da bu kadar, sana oralarda baharı bol, mazereti az, sevgiyle dolu günler diliyorum… |
Womenist.net in English 
Yaşam
Bu makale için henüz yorum yapılmamış 
Konuyla ilgili diğer makaleler 
