Gençliğin açmazları

Gençler kaplarına sığmazlar,kendi ölçüleri geçerlidir.
Aileler de çocuklarının hep kendilerine benzemelerini,
kendileri gibi düşünmelerini isterler. Gençler bu baskılar karşısında ailelerine huzursuzluk vermeye başlar, kendilerine duyulan güvensizlik yüzünden herkese ve her şeye karşı öfke duyarlar. Bu bir yerde kendine yetmeme, kendine inanmama duygusudur. Kendini kanıtlamak için aşırılıkların normal karşılandığı bir ‘ortama sürüklenirler’.Her nesil bir öncekinden daha geniş olanaklara sahip oluyor. Dolayısıyla gençler bu olanakları kendi kafa yapılarına göre kullanmaya kalkıyorlar. Yetişkinlerin görevi bu noktada başlıyor.

Gençlere güven, sevgi, hoşgörü ortamı sunmaları gerekiyor.İyi bir gençlik yetiştirmek istiyorsak kendi kurallarımızı öne sürmeden, çocuğa çocukluğunu yaşatan, yaşını kana kana yaşayan bir hayat sunmalıyız.Ailenin ‘’hayır’’, ‘’yapma’’, ‘’olmaz’’ ‘’yanlış’’ lafları gençleri direnmeye zorluyor. Çocukları sevgiye, ilgiye, güvene tok, mutlu ve bilinçli yetiştirmeye çalışmalıyız. Sevgi ve şefkatten yoksun büyüyen çocuklar yanlız ruh bakımından değil, bedenen de gelişemedikleri sağlıklı beslenme proğramı yapan yöneticiler tarafından belirlenmiştir. Şöyle ki kimsesiz çocuklar yurtlarında ‘’yapılan çalışmalarda’’ çocuklardan pek çoğunun geç ‘’konuştuğu’’ yaşıtlarından geri zayıf ve kısa boylu oldukları saptanınca daha fazla personel alıp eğitilerek çocuklara daha şefkatli olup, günde en az bir iki kez kucağa alınıp okşanıp öpülmeleri ve onlarla konuşulmaya başlanması önerilmiştir.

Aile, her çağda olduğu gibi çocuğa ilk görgüyü, ilk eğitimi veren temel kuruluştur.Anlayışlı, sevgi dolu, hoşgörülü birbirine ve çocuklarına olumlu davranışlar içinde olan anne ve baba ile yetişen çocuklar, kendilerine bu davranışları model olarak alırlar.Tersine birbirine her gün bağıran kötü sözler söyleyen dolayısıyla çocuklarına da sinirleri yansayan bir anne babası olan çocuklar hayat konusunda çok karamsar ve güvensiz olurlar.Anne çocuğun dünyasında duygusallığı, şefkati, iyiliği simgeler. Baba ise ona güveni, huzuru, kuvveti aşılar.Çocukları sevgiye, ilgiye, güvene tok, mutlu ve bilinçli yetiştirmeye gayret etmeliyiz. Bundan dolayı anne babalar evlatlarına duydukları sevgiyi muhakkak konuşarak, öperek gösterirler. Çocuklardan güveni ve sevgiyi yok edersek tekrar elde etmek zorlaşır.Çocukların temel gıdası sevgidir.
Unutmayın...

Tweet

yukarı