İnsan Halleri No:2

Zaman zaman, hiç anlamadan yaşama tutsak düşeriz. Yaşam bizi tutsak almaz, ancak biz onun tutsağı oluveririz.

Ebeveynliği tutsaklığa dönüştürmüş insanlar tanırım. Çocukları doğduğundan beri sinemaya gitmemişlerdir. Her gün çocukları ile ders çalışmaları gerekir.

Evliliğini tutsaklığa dönüştürmüş insanlar tanırım. Eski arkadaşları ile görüşmekten vazgeçerler. Eve vaktinde dönmeye çalışmalarının nedeni sevgileri değil korkuları olmuştur.

İşlerini tutsaklığa dönüştürmüş insanlar tanırım. Hiç durmadan işlerinden şikâyet edip asla harekete geçerek bir atılım yapmayı düşünmezler.

Kuşlar kadar özgür olmak isteyip tutsaklığı modern dünyanın kaçınılmaz bir parçasıymış gibi yaşayan insanlar özgürleşmek için, Himalayalar’a gitmeyi, emekli olmayı, çocukların evlenmesini beklerken hayatları akıp gider.

Ya hep ya hiçin içinde kaybolmak çok kolay. Oysa hayat, içine hepsinden ve her şeyden koyulabilir nitelikte.

Bir çift siyah botum var. Hem çok rahat, hem de ne giysem özellikle o kıyafet için alınmışçasına iyi duruyor. (ya da bana öyle geliyor)

Geçen gün, ayağımda siyah botlarımla, sokaklarda geçen uzun bir günün ardından eve vardığımda havaların artık bot giymek için pek de uygun olmadığını fark ettim.

Önce botları ardından çoraplarımı ayağımdan çıkardım. Derken hiç farkında olmadan kendimi parmaklarımı hareket ettirirken buldum. Gözlerimi kapatıp parmaklarımı hareket ettirdiğimde botun içinde tutsak kalmış parmaklarımın özgürlüğe kavuştuklarını hissettim. Özgürleşmeyi yaşayan ayaklarımdan yayılan mutluluk beni kapladı ve yüzüme kocaman bir tebessüm kondurdu.

Baharı seviyorum çünkü bana her gün yeni bir özgürleşme deneyimi yaşatıyor. Daha hafif giysilerle üzerimden yük eksildi hissi yaşıyorum. Bahçelerde ya da balkonda geçirdiğim zamanlar beni mekânların içinde kapalı kalmışlıktan uzaklaştırıyor. Çalıştığım odadaki açık pencere bile ciğerlerime daha fazla hava, daha fazla oksijen sağlıyor.

Gelelim botun içindeki ayaklarımın tutsaklık hallerine. Orada rahatlık ve konfor vardı. Kış boyunca üşümekten, ıslanmaktan korundular. Hangimiz kış günü çıplak ayakla sokaklarda dolaşmayı isteriz ki.

Aslında ayakkabıyı, lazım olunca giyebileceğimizi bilmek, çıplak ayakla yere basmak istediğimizde de bunun kendi seçimimize bağlı olduğunu fark etmek benim için gerçek özgürlük.

Kuşlar kadar özgür olmak isteyenler için, gelelim kuşlara. Balkonumun köşesinde bir kuş yuvası var. Yaklaşık on yıl kadar önce kendileri yaptılar. Her yıl mayıs ayının ortalarından itibaren bir kırlangıç ailesi, bize birlikte yaşama fırsatı sunuyor. Gelenler farklı mı, yoksa aynı aileden mi, biz pek ayırt edemiyoruz. Daima iki kuş geliyor. Yuvayı elden geçirip sanırım onarıyorlar. Ardından gide gele yiyecek depoluyorlar. Biz ailece, onlara rahatsızlık vermek istemediğimizden, meraklı komşuluk yapmamayı seçtik.  Bize gösterdikleri kadarına razı yaşıyoruz. Bu nedenle ne zaman olduğunu bilmediğimiz yumurtaları, kabukları yere düşünce fark ediyoruz. İşte o zaman bebek kuşlar yuvada sıkış tıkış otururken bizim iki kuş onlara durmadan yemek taşıyor. Hepsini sırayla besliyorlar. Zamanla kuşlar uçmayı öğreniyor. Ancak büyükler hep başlarında. Üstelik yuvaya artık sığmadıklarından büyükler genelde ağaçta duruyor. Fakat biz kapıyı açıp dışarı çıktığımızda hemen balkona uçup, bize miniklerin sahipsiz olmadıklarını fark ettiriyorlar.

Kısacası kuşlarında bir ajandası, yapmaları gereken şeyler listesi var. Uçmak onların sadece yaşamak için gerekli donanımları. Biz ise bunu özgürlük sanıyoruz. Oysa onların özgürlükleri; geldikleri adres, baktıkları yavrular. Yani kendi seçimleri.

İşinizin tutsağı olmuşsanız bunu bir an önce fark edin. İş size hizmet etmek, yaşam kalitenizi sağlamak için var ve karşılığında kazandığınız para size oturacağınız ev, yiyeceğiniz yemek, giyeceğiniz giysi için satın alma özgürlüğü veriyor.

Ailem; eşim ve çocuklarım, benim hayattaki en büyük sevgi kaynağımdır. Birbirimize karşı sorumluluklarımızı yerine getirmek seçimimizdir ki bu da olsa olsa kaynağı büyütür.  

Özgürlük ve tutsaklık benim içimde, kol kola iki dost. Bu nedenle hepiniz için içsel özgürlük değil içsel bütünlük diliyorum.

Tweet

yukarı