Tanışmanın güncesi

Marc Trautmann

Bölüm 1
Hiç tanımadığım bir erkeğe (tamam son üç dört haftadır bakışmaktayız kahve köşelerinde) sırf canım istedi diye (çünkü insanlar kaynaşmalı diyen bir Amerikan eğitimi aldım) usulca sokulup (ya da çakmak, hava, gazete bahanelerini kullanıp) merhaba (günaydın, iyi geceler, hey) desem… çok mu küstah olurum, pek mi sabırsız kalırım, acaba seksi mi gelirim yoksa ilgi mi uyandırırım?

Sağ taraftaki melek diyor ki, “Bir dur sen.” Hemen atlama her ortama merakla, bakıp çıkma, arkadaş sorma. Bir dur. Zamanın gelmesini, durumun el vermesini, adamın hareketini bekle. Aceleci ruhun yirmi dokuzuna üç kala dinlensin. Macchiato’dan, ya da artık önündeki her neyse o halttan yudumla. Etrafa bakınmaca. Tamam işte geçti o an. Kalktın. Güne devam, toplantılı tarafından.

Soldaki ama. Ah o monoton günler değişsin, belki, şimdi, acaba, hadi !’ diyen kerata var ya! O da yap diyor. De merhaba. Bak sonra da işlerin akışına. Hoşuna gitti mi dururuz, yoksa ilk durakta elveda.
Ben. Bir adım ileri, bir buçuk geri. Hacıyatmaz misali. Biraz sersem gibi. Senin mantıkla ecel, benim bıkkınlıkla macera dediğim noktada. Sallanmaca. Pfff. Geçti mi işte bir bakışma daha.

Sara Wilson

Bölüm 2
Alıcı gözüyle baktım. Saçlar tamam. Sevdiğim gibi karışık. Gözler. Zaten beni benden almış çoktan. Dudak öpmelik, kollar kıvrılıp yatmalık, ceket sağlam, caka on puan. Aman dedim bu kadar şahane görünen adam kesin aptal. Orda da çuvalladım. Zeka zehir, ukalalık aşikar, ev toplu, kemer deri, çorap yok.

Hemen kitaplardan konu açtım. Önyargım sağlam. Sartre? Düz. Camus? Cezayir. Auster? Yalnızlığın Keşfi. Hornby? Favorim. Demesin mi. Müziği yakaladı muhabbet Whitest Boy Alive, Moloko, Cinematic Orcestra, E.S.T. Filmden de geçti. Serseri Mayınlar’a bayıldım, beraber The Boat That Rocked izleyelim mi? Yüzümde gülümseme, kalbimde darbe.

Verici gözüyle bakmaya başladım o an, kız arkadaşı kapıdan içeri girinceye kadar.

Marc Trautmann

Bölüm 3
Hiç koymadı. Şaka gibi değil mi?! En az dört ayrı kadına “Bunlar oldu aramızda, böyle de devam etti” diye anlatmıştım. Sevgilini de hikayenin poposuna sanki lüzumsuz bir ayrıntıymışçasına eklemiştim. Dokundu, baktı, onu söyledi, sevgilisi var, öyle konuştuk, şu şekil müzik dinledik. Arada kaynasın, gerçeklik havuzunun dibine çöksüz, bir süre için beni rahat bıraksın istemiştim. Bırakmıştı da, gözden ırak olunca.

İkinizi yanyana gördüğümde kalbimde bir şeyler ezilecek sanmıştım. Bükülmedi bile iç organlarım. Senin beceriksiz bedenin, ya da benim bıkkın ruhum. Senin korkuların, benim alışmışlığım. Hiçbiri, hepsi. Ne gözümden yaş geldi, ne de eve koşup hıçkırıklara sarıldım. Devam etti hayat Nova’dan, Minimüzikhol’e taksinin arkasında. Cin tonik tutuşuverdi elime. İkinci yudumda ismin, dördüncüde cismin uzaklaştı. Bardak bittiğinde pistin ortasında yalnızım.

Şimdi yargılı deliler “Ne işin var o adamın yanında?” diyecek bana, haklılığı sevenler ben sana demiştim, ahlak zorbaları diğer kadına kitleyecek anafikrini. Nasıl oldu da hemcinsine bunu yaptın. Ben diyorum ki. “Olacağı varsa, beklerim.” Söz de verdim.

Tweet

yukarı