Medeniyet mi mecburiyet mi?

Bir küçük kavanozun içinde çırpınıp duruyoruz. Çıkamayacak olsak bile tepesine, yine de içimizdeki medeniyet yalanına alışmış çocuk bir diğerinin üzerine basmaktan çekinmiyor.
Tartışmaları bir kenara bırakırsak o ilk maymundan bugüne kandırılmaktan vazgeçemedik. Sürekli fazlasını  isteyen ruhumuz aslında medeniyetin en üst noktası olan doğalı  reddederek mecburiyetlere sapmak zorunda kalmıştır.  
 
Medeniyet kolaylıktır, rahatlıktır, yeniliktir, sürekli değişimdir. Fakat geri dönüp baktığımızda bu rahatlığın, genişliğin mecburiyete dönüştüğünü görüyoruz. Çünkü  arabayla gezdikçe, yürümek yorucu oluyor. Elmalarımızı komşu amcanın  manav dükkanından almaya alışınca, yüce ağaçların kollarına dolanıp bir yeşil güneş koparmak ürkütücü geliyor.  
 
Minik adımlarla, teker teker eklenen çakıl taşlarıyla mecburiyetimiz, ürkekliğimiz daha çok artıyor. Arada bir hatırlıyoruz asıl medeniyetin özgürlük olduğunu.
 
Güneş değince içimize, kamaşınca gözlerimiz ışıklardan, deniz kıyısına, ormanlara en savunmasız ve en sade halimizle atıyoruz kendimizi.

Şimdi siz söyleyin bu yaşadığımızı, neymiş adı; medeniyet mi mecburiyet mi?...

Kısıtlı kabilesinde her gün  rüzgarın nefesi ile güne uyanan koyu renkli şekildaş acaba daha mı şanslı ki yaşamın tüm renklerini tüm nefeslerini tüm akıntılarını tüm geçitlerini doyasıya yaşıyor. Yoksa ilk ışığa çıktığında bu şansı mı yazılmıştı ellerine ki başka seçim şansı bırakılmamıştı.
 
Medeniyetten vazgeçmek artık imkansız. Sadece rüzgarın nefesi ile güne başlamak  her minik taşın bedenimizin sütunlarında bırakacağı izlere alışmak artık çok zor. Medeniyetin içinde mecburen var olan bizler için seçim yapmak sadece güneşin ışıkları çıktığında ya da ayın şavkı kar tanelerine vurduğunda doğaya dönmekle kısıtlı.
 
Yaşamın ve bu hayatın tüm taşlarına tüm mecburiyetlerine hatta medeniyetin getirdiği bu koşturmaca zorunluluğuna rağmen bir anlık dahi olsa yaşamak paha biçilemez bir mecburiyettir ki ne büyük şans bize medeniyet henüz bizim zamanlarımızda yaşamaya izin veriyor gelecekte belki de medeniyetin mecburiyetleri ile yaşamaya da zamanımız kalmayacak.
Şimdi siz söyleyin bu yaşamak mecburiyet mi medeniyet mi?

Ayşenur Ilgaz

Tweet

yukarı