Biz

Asatellgrat

İkimiz
Sevgili değiliz, arkadaş da değiliz. Bir aradayız. Hepsi bu. Başbaşa yemeğe çıkmayız, kalabalıklarla masa paylaşmayız, Migros, Makro, Diasa falan görmeyiz. Aynı yataktayız. Seks partnerinden hallice, dosttan kellice, tanışıktan çok ilerde. İkimize ayrı ayrı sorsalar deriz ki;“Arkadaşız işte.”, yanında garnitürleriyle.

Oturup kuralları yazılacak olsa bu kendiliğinden gelişmenin, şöyle bir şey olurdu herhalde liste;
1. Bir gün sende televizyona bakacağız, ertesi buluşmada bende birbirimize.

2. Beyaz leblebi, elma (yeşil), portakal suyu, viski duracak mutfakta, ben gelirsem diye.

3. Başka insanlar olsa da hayatımızda anlatmayacağız yeri geldiğinde. Kıskançlık işte, engellenemez hadise.

4. Ben hadi dersem sen tamam, sen yok dersen ben peki demeyi öğreneceğiz uzatmadan.

5. Gözyaşı, küfür, kırılan bardaklar olmayacak gecenin köründe.

6. Dokunacağız, sevişeceğiz, konuşup içeceğiz, uyuyup kalkacağız.

7. Duracağız, oturacağız, Boğaz’a bakacağız, gideceğiz. Vakti geldiğinde.
Sonunda bir gün ya yanyana durmayı öğreneceğiz ya elveda demesini. Aylar sonra kaşılaşınca gülümseyeceğiz birbirimize. Kimsenin bilemeyeceği bir dilde. Arkaya bakmayacak ama hiçkimse.

Marc Trautmann

Sen
Sen dedin ki; “Sevgili olunmasın, gece beraber uyunmasın, sabah kahvaltıya (Namlı’da mesela) gidilmesin, sokakta elin elime değmesin.” O gözlerime baktı. Yandaki kadınları unutup; “Bir bira?” dedi. İster miydim? İstedim.
Telefon çaldı. Eski sevgilin. Sen açtın. Sekse hep yakın duran yumuşak sesinle. Tam da seni düşünüyordum, iyi ki aradın, hadi akşam buluşalım. Yanında değilmişim gibi. Canımı sıktın. O telefonu sessize alıp sarıldı bana. Dedi ki; “Kimse keyfimizi kaçırmasın.”

Sen anlattın. Kendini, kırgınlıklarını, yalnızlıklarını, eski hayatını. O sessiz kaldı konuşmak istemediği zamanda. Sonra ya sen dedi? Ne zaman basar üzüntü tenini.

Sen duşa girdin. Yanıma uzandın. Öteye kaçtın. O durdu, gülümsedi, söyledi utanmadan.
Ses sensin işte. O da o. Tamamladı çember 360 derecesini.

Bruno Alexander

Ben
Büyük yalan. Canımın istediğini yaparım da acımam. Kalbim olmasa egomu zedeliyor yaşananlar. Duruyor mu, istiyor mu, bugün gelip yarın aramıyor mu? Bu da ben: “Şimdi saçımı okşa, ama tenime dokunma. Eğer yazı yazıyorsam sakın ağzını açma.” Karman çorman ruh halleri içinde tek bildiğim var: kendime iyi bakıcam.
Mesaja cevap yazmadım, telefonu açmadım. Yanında olsam, bir sabah daha gelse farkına varmadan, mikrodalga çalışsa, şişeler çöpe boşalsa, duşun sesi, su bardağı, asprin paketi, yeşil makarna. Gülümser miyim?

Ne kadar gün geçerse yanyana o kadar hikaye yazılacak aramızda. Sabah çalan alarmın tonu işleyecek ruhuma, en sevdiğin pantalonu raftan gözümle seçicem, o eşofman daha da iyi oturacak üzerime, ben geliyorum diye beyaz leblebiler dolacak paketlere. İki bardak viski duracak masada. Biri buzlu. Sonra susacağız, diyeceklerimiz sonlanınca. Yanyana oturup sessiz kalmak bile.

O yüzden kalkıyorum yerimden. Telefonu bırakıyorum masada, kapıyorum pencereleri. Akşamki program: 19'da herhangi insan. Sana kolaysa benden bu kadar.

Tweet

yukarı