Sebebi var mı?

Bize iyi davrandığı için mi? Güzel baktığı, güzel konuştuğu, güzel sevdiği için mi?
Bir şeyleriyle diğerlerinden daha fazla zevkimize hitap ettiği için mi?

Boş hayatlarımız bize dar gelmeye başladığında birilerini sevmek isteriz.
Buluruz da…

Sevmek tamamen seçilen bir eylemdir.

Sevme duygusu akmak istediğinde mutlaka akacak bir yol bulur. Bazen bir hayvana, bazen bir çocuğa, bazen bir zalime...

Kim tarafından sevilmek isteriz peki?

Sebebi ne olursa olsun sevdiğimiz biri tarafından sevilmek isteriz.

Boşa gitmediğini bilmek isteriz sanki sevgimizin.

Sevilmek istememizin esas sebebi sevmemiz olur.

Mantıkla açıklamak istediğimizde çok güzel sebeplerimiz vardır: Çünkü beni en iyi o anlıyordur, bana en iyi o dokunuyordur, bana en iyi o davranıyordur, vs…

Bazı insanları ise nedense herkesten çok farklı severiz…

Mantıksal açıklamalardan ve sebep-sonuç ilişkilerinden bağımsız saçma sapan bir sevgidir bu.

Hiçbir geçerli sebebe dayanmaz.

Bildiğimiz ve söyleyebileceğimiz tek şey sevdiğimizdir.

Ne yaparsa ya da ne söylerse söylesin sevgimiz eksilmez.

Kırılırız ya da kızarız bazen, ancak sevmekten vazgeçmeyiz.

Vazgeçemeyiz belki de.

Bizi çok sevdiği için ya da bize çok özel ve güzel davrandığı için de değildir üstelik.

Bazen bizi hırpalamasına rağmen severiz.

Rağmenlere rağmen severiz.

Aramızdaki ilişkide o kadar çok rağmen vardır ki sevmek için sebep arandığında hiçbir sebep bulunamayabilir de.

Sadece severiz…

O olduğu için, yollarımız kesiştiği için şükrederiz.

Bazı insanlara duyduğumuz aşkın sebebi yoktur.

Kaçınılması imkansız bir kader gibi alır kabul ederiz.

Uzakta kalmayı seçse de sevmeye devam ederiz.

“Niye hala bu insanı seviyorsun” dediklerinde verecek çok fazla cevabımız yoktur.

Sadece severiz.

Sevdikçe kalplerimiz arasındaki o köprüyü sağlam tuttuğumuza inanmak isteriz.

Aşkta sebep aramak gerekir mi peki?

Güzel olduğu için, sevimli olduğu için, beni çok sevdiği için ya da zevk verdiği için aşık olduğumuzda sebepler ortadan kalktığında nereye gider aşk?

Belli sebeplerden aşık oluyorsak eğer sebeplerin hep canlı kalması gerekmez mi aşkımızın sürmesi için?

Sebepsiz aşk maşukun bize aşık olmasına bile gerek duymaz.
“Elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı?” diyen şair gibi.

Sebeplere ihtiyaç duymayan aşk en uzun süreli aşktır bence.

Tatmin edilmeye ihtiyaç duymaz.

Sebepsiz aşk olur da sebepsiz ilişki olmaz.

Rağmenlere rağmen sevebiliriz de rağmenlere rağmen bir ilişkiyi sürdürmeyiz.

İlişki almak ister çünkü.

Aşk kendinden beslenebilir ancak ilişkiyi çift taraflı beslemek gerekir.

Sevmek için ihtiyaç duymadığımız sebepleri, ilişki sürdürmek istediğimizde zorunlu kılarız. İşte bu yüzden her aşık olduğumuzla ilişki yaşayamayız.

Rağmenlere rağmen sevmeye devam etsek de sebepleriyle tatmin olacağımız ilişkileri seçeriz.

Kendimizi teslim ettiğimiz aşkın hayatımızı teslim almasına izin vermeyiz.

Aşkımız sürse de yanında kalmaya yetmez, sebeplerini bilmeden aşık olduğumuz insanı sebeplerle terk ederiz.

Tweet

yukarı