Renk ve sözlerden önce biçimi vurgulayan sanatçı; Mithat Şen…

Özellikle son çalışmalarınızda farklı malzeme kullanışınız dikkat çekiyor. Bu tarz materyalleri kullanma fikri nasıl ortaya çıktı?
Batıda romantizmle birlikte disiplinler (‘Fakülte’ anlamında kullanıyorum.) ayrıldı. Zaten önceleri mimarinin elemanları olarak tasarlanan resim ve heykel, Rönesans’la birlikte mimariden bağımsız hareket eder olmuştu. Michelange’ın ‘pieta’larını hatırlayın. Göreceli Doğu’da -bizde- bu yapay bir şekilde oluşturulmaya zorlandı. Bu Batı sanatı diyebileceğimiz bir geleneğin önemli bir kırılma noktasıdır. Bundan sonra sanata dair malzemeler diye bir kategori oluştu. Göreceli Doğu’da -bizde- bu ayrım çok sonraları yapay bir şekilde oluşturulmaya zorlandı. Neyse ki su seviyesini bulur. Bizim kainat algımız böyle dile gelmez. Biz işlevsel olanı, zanaatı aşan bir form algısı ve nakışıyla bize, bizim kainat algılamamıza dahil etmek için eyleriz. Bu çok çeşitli malzemenin yapılarını yok etmeden tek tek var olarak ama hepsi bir bütün halinde doğaya gönderme değil ve eklemlenerek yol yan yana olma halidir.

Bilmem, anlatabiliyor muyum?..

Son projeniz olan ‘İsimsiz deriler’den bahseder misiniz?
Hal böyleyken deriyi malzeme olarak düşünmemek mümkün değildi. “İsimsiz deriler’’, daha önceki dönemin -şimdi yeni bir döneme dair çalışıyorum- son aşamasıdır. Bu dönemin son işlerinde ilk kez fuşya rengini kullandım. ‘İsimsiz deriler’ parça bütün ilişkisi ve en fazla süreklilik ilişkisi vurgulanmış olan sergidir. Çünkü en son sergi, her zaman benim tek biçimi kullandığım sürecin son hali; süreklilik kavramının sergi bütününün içinde ve fakat o sürecin bütününde ve sonunda yer almasıdır.

Sizin için sanatsal yaracılığı besleyen unsurlar nelerdir?
1 ve 2. cevaplardan devamla her yeni değişen malzeme ile malzemenin imkanında onun yapısını yok saymayacak bir teknik aramakla başlar. Doğanın ürünlerini taklit etmeden ama ürettiği gibi. Bu heyecan verici, yenilenen ve yineleyen el becerisini dışta bırakan bir öğrenme sürecidir.

Resimlerinizin yapım sürecini bizlerle paylaşır mısınız?
Başlangıçta var olan biçim, bu aşamada bir kez daha kendini dayatır. İlgimi yitirmişsem, olma hali benim için o işe dair olarak tamamlanmıştır. Bitmiş resimlerde neredeyse bir başkası yapmış gibi bir kayıtsızlık içindeyimdir.

Türkiye çağdaş sanat ortamında son yıllarda hareketli bir süreç yaşanıyor. Bununla ilgili neler söylemek istersiniz?
Bu konuda ben dahil fikir beyan etmeyen kalmadı. Bence artık bu durumu yadırgamayı bırakmalıyız. Belki o zaman bu olgu günlük hayatımızın doğal bir parçası haline gelir. Niye böyle bir şeyi hak etmediğimizi düşünelim? Bize fazla mı geliyor?

Tweet

yukarı