Aşk geldiyse eğer, herhangi bir şeye ihtiyaç duyar mı? Aşıkla maşuk birbirleri dışında ne isterler? Birbirleri için duydukları ile tatmin olurlar mı dersiniz? Bir kere, aşk tatmin olmaz…Daha çok sevilmek, daha çok sarsılmak, daha çok vermek, daha çok almak, daha çok duymak, daha çok bilmek ister… Arsızdır… Aşkın zamana ihtiyacı vardır.Başlaması için değil elbet. Güçlenmesi, palazlanması için… Ancak, ihtiyaç duyduğu bu süre uzadıkça, zaman aleyhine işlemeye başlar. Güçlenmesine yarayan zaman diğer ihtiyaçları karşılanmazsa eğer, ölümü de olur çok zaman… Aşk zorlukları sever.Zorluklarla sınanmaya ihtiyaç duyar. Uzun süreli ve yüksek şiddette olmayan zorluklar aşkı besler. Zorluklar çözümlenmedikçe ya sahiplerini ya da aşkı tüketiverir.
Aşk onaylanmak ve kabul görmek ister.Bu yüzden göstermek isteriz aşkımızı ele güne. “işte bu, işte bu” demek isteriz tanıdığımıza tanımadığımıza… Aşk içine kapanmaya da bayılır.İki kişilik yalnızlığımızda sadece kendimize ait zamanları bencilce ama doya doya yaşamak isteriz, diğerlerine hiç bulaşmadan… Her içe kapanma döneminin ardından özlem duyacağı bir döneme de ihtiyaç duyar. Lastiğin iki ucunda salınmak ister, özleyerek ve doymak için içine kapanarak… Aşk dokunmak ister.Parmak uçlarıyla akıveririz O’nun bedenine… Titremeyi ve titretmeyi öğreniriz. “Sevda baştan gitmiyor sarılıp yatmayınca” diyen türkü gibi dokunmaya alıştıkça aşk uçup gidebilir de… Aşk belirsizlikleri sever…Belirsizlikler huzursuz eder. Huzursuz oldukça da aşkımız artar… Telefonun diğer ucundaki sesin tonlamasından anlamlar çıkartmaya, hayali senaryolarla komplo teorileri yaratmaya meyillidir huzursuz zihinler… Huzursuz zihinler trajedilere de bayılır. Trajedimizi büyüttükçe aşkımız da büyür… Aşk akmak ister…Bazen sözcüklerle, bazen bakışlarla… Engellenemez…
Aşk bağlılığa ihtiyaç duyar.Aşık olduğumuzda sadık da oluruz. Aşıkken tok’uzdur…Aşk geldiğinde iştaha pek ihtiyaç kalmaz. En iyi besin maşuk’a dair anılardır. Zihnimizde evirir çeviririz O’na ait saniyeleri. Doyarız… Sözlükten sadece o “iki kelime”yi isteriz…Aslında aşk varken fazla söze de hacet kalmaz… Sevdiğini, sevildiğini söylemek yeter de artar. Sözün fazlası aşkta boşluklar oluştukça delikleri kapamaya yarar olsa olsa…Aşk kurallara ihtiyaç duymaz.Disipline sokmaya çalıştıkça kaçıverir uzağa… Kendi kurallarını kendi koyar, üstelik hemen değiştiriverir de… Aşk şımarıklığı sevmez.Şımaran aşıkların kendilerini yaymalarına tahammülü yoktur. Hep bir kraliçe muamelesi görmek ister. Aşıkların başrolde oynadığı bir oyunu yarım bırakır. Primadonna rolü aşk’ın olmalıdır.
Aşk aşıkların dışında üçüncü bir kişilik gibidir…Aşk kişiliksiz muamelesi yapılmasına hiç gelemez.
Doğduğu ilk andan itibaren aşıklardan bağımsız hareket etmeye bayılır. Onlara rağmen davrandığı da olur.
Varlığının sürekli hatırlanmasını ister.
Bazen aşıklar, birbirlerine, dünya meselelerine, aşklarının önündeki engellere o kadar çok kaptırırlar ki aşk unutulur bir köşede.
Küser mi, yoksa ötenaziyi mi tercih eder bilemiyorum ama tekrar eski canlılığına kavuşması çok kolay olmayabilir.
Aşk aslında varlığının kutsanmasını ister.
Zorluklarla sınanırken, diğerleri tarafından onaylanırken, titrerken ve titretirken, özlem duyarken, huzursuzluklarla çimdiklenirken, yolunu bulup akarken…
Aslında aşk sadece iki kişiye ihtiyaç duyar:
Varlığını kabul eden, onaylayan, onurlandıran, kendi olmasına izin veren iki kişiye…
Aşkın ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarının önüne koyabilecek bilgelikteki o iki kişiye… |
Womenist.net in English 
Aşk & İlişkiler
Bu makale için henüz yorum yapılmamış 
Konuyla ilgili diğer makaleler 
