|
Artısını eksisini görüp tamam diyorsun bu evime, hayatıma, odama, arabamın direksiyonuna, kahvaltı soframa, yatağımın soluna, çamaşır makineme, evimin anahtarlarına, kriz anlarıma, mutluluk saniyelerine iyi gider. Sonra bir pazartesi sabahı, aradan aylar geçmişken, farkına varıyorsun. Sevgili için çantandan, ruhundan, aklından attıkların.
Kırmızı ruj. Süremiyorsun artık. Beğenmediğinden falan değil, bir heyecan anında dudakların onunkine yaklaştığında izi kalıyor ya. Olmuyor tabii iş yemeğinin ortasında. Patron falan bakarsa.
Pamuklu pijamalar rafa tırmanıyor, kısa, ipek, arkası açık geceliklere takdim ediyor yerini.
Dişlik. Gıcırdamalarına engel olmak için doktor vermişti. Zaten diyorsun kendi kendine. Yanımda o olduğunda, gerek kalmayacak plastikten nesneye.
Tavşanlı, kedili, Hello Kitty'li çoraplar, masanda duran kuruyemiş kasesi, yeri seven havlu, kirli sepetinde bekleme süreleri. Hepsi. Hızla. Terk ediyor yedi gününün yirmi dört saatini. Telefona geliyor sıra, eski, unutulmuş, vadesi dolmuş, arada bir sadece kendini iyi hissetmek için okuduğun mesajlar. Önceki adamların tekrarlanan sözleri. Numaralar, adresler, notlar, mektuplar. Çöpe. Genellikle. Kıskançlık sendromlarına yol açmamak için değil. Sıfırdan başlamak istediğin hayatının öncesi. Vitrin süreleri azalıyor, marketteki sepetler büyüyor. Tesisatçı kartları sararıyor, paket taşımaktan kronikleşen bel ağrıların hoşçakal notları bırakıyor. Buzdolabın doldukça, yalnız geceler, gözyaşları, arkadaşlarına anlattığın detaylar azalıyor. Hayat vuruyor başına, bir akşamüstü. Ben yerine biz diye devam ediyor cümle hep arkadaşlar aradığında. Bugün müsait değiliz, yarın geliriz. Randevu veriyorsun arada bir kendine. Yer: Kanepem. Saat: 21.00. Durum: Bir yanımda haribo, diğerinde Häagen-Dazs. TV'de: Kimselere söylemeden izlediğin dizilerden hallice. |
Womenist.net in English 
Aşk & İlişkiler
Bu makale için henüz yorum yapılmamış 
Konuyla ilgili diğer makaleler 
