Kendi hayatının sorumluluğunu alabilme gücü

Bundan birkaç sene evvel  Liz Murray istanbul’a gelmişti ve bir seminerde hayat hikayesini anlatmıştı. Çıkarılacak o kadar çok ders vardı ki... Beni en çok etkileyen, sokaklara düşmesine neden olan ailesine karşı hiçbir kızgınlık hissetmediğini söylemesi olmuştu.

1980 yılında NewYork’un fakir mahallelerinden biri olan Bronx’da  HIV virüsü taşıyan ve uyusturucu kullanan bir ailenin içinde dünyaya gelmişti, Liz Murray. Annesinin AIDS’ten ölümünden sonra babası evsizler için yapılan bir barınma evine sığınmıştı. O da henüz 15 yaşındayken kız kardeşi ile birlikte sokakta  kalmıştı.

O senelere kadar doğru dürüst okula bile gidemeyen genç kızın hayatı Humanities Preparatory Academy’ye gitmeye başlaması ile bir anda değişti. Yaşıtlarına göre çok geç başlamış olsa da okulu çok iyi bir derece ile sadece iki yılda bitirdi. New York Times gazetesinden aldığı burs sayesinde de 2000 yılında Harvard Üniversitesi’ne kabul edildi. 2001 yılında hasta babasına bakabilmek için Colombia Üniversitesi’ne geçen Lisa, babasının AIDS’ten hayatını kaybetmesi üzerine 2006 yılında tekrar Harvard’a geri döndü ve 2009 yılında mezun oldu.

Hayatı oldukça zor şartlarda geçen genç kadın, özellikle çocuk denecek yaşlardan hasta ve bağımlı anne ve babası yüzünden tam bir cehennem azabı yaşamıştı. Ailesinin ona karşı kendilerine göre sevgi beslediğini söyleyen genç kadın, annesinin saatlerce yatağının yanında oturup yorganını düzeltmesini çok net hatırlıyor. Ancak bağımlı olduklarından dolayı işsiz de olan aile, fakirlik yüzünden kimi zaman iki gün boyunca cocuklarına yemek vermeyi unutabiliyorlarmuş. Kız kardeşi ile birlikte diş macunu yiyerek açlıklarını bastırmayı denediklerini, okula gitmekten çok utandıklarını, nadir yıkandıklarından dolayı sık sık bitlenerek diğer çocukların alay konusu olduklarını anlatırken hala gözleri doluyor.

15 yaşına geldiğinde sokaklarda yattığını ve o dönemde yine bağımlı bir erkek arkaş bulduğunu anlatan Liz, bir gün, kaldıkları moteldeki bir kadının bağımlılar tarafından öldürülmesinin kendisi için bir alarm zili olduğunu söylüyor. Okula başvuran ve derslerini ciddiye alan genç kız ne kadar başarılı olabileceğini de kısa zamanda herkese gösteriyor.

Liz hayatta ‘sonra’ nın olmadığını şöyle anlatıyor: “Kimi zaman öyle bir noktaya gelebiliyoruz ki ya elimizde olmayanlara hayıflanarak yaşayacağız ya da elimizde olanlarla gururla yaşayacağız. Ben insanların kendi kaderlerini yaratabileceğine inanıyorum. Kendi hayatınızın sorumluluğunu alın ve kimseyi de başınıza gelen tatsızlıklar için suçlamayın. Ailem çok fakirdi. Yemek bile alamıyordu ancak her ne kadar hasta bile olsalar sevgilerini verme konusunda çok cömerttiler. Ben onlardan, insanların elinde olmayanı isteseler bile veremeyeceklerini, ancak var olanı da paylaşmak gerektiğini öğrendim.”

Giriş Tarihi: 05 Ocak 2011, Çarşamba

Tweet

yukarı