Aşk eski bir yalan, Pargalı ve Hatice'den kalan...

“Seversin, kavuşamayınca aşk olur.”

Adem ‘cennet’ yüzlü Havva  için o elmayı yedi, Ferhat Şirin’ine kavuşabilmek için dağları delip geçti. Mecnun ‘Leyla’ olup kavrulurken çöllerde, Kerem, Aslı’nın peşinde kayboldu gitti. Tahir’e gelince sürgün giydi ömrüne, Zühre’siz ölümlere düştü. Ne demiş Nazım; “(...)Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da, hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.”

Değil, değil ama  her ölüm, bir şeyler kopardı içimizden, ne aşklar, ne sevgiler yitirdik, feda ettik uğrunda; acılarımızla büyüdük. Sözümüzde bal, gözümüzde yaş oldu çoğu; öldük öldük dirildik.

Tarihin ‘azılı aşıkları’nı ezbere bildiğimiz şu hayatta, bir yeni çift eklendi aşk lugatımıza: Pargalı İbrahim ve Hatice Sultan. Daha önce isimlerini duymayanlar – diziler sağ olsun, ey sevgili izleyici!- ‘Muhteşem Yüzyıl’la onların hülyalı bakışlarını fark etti. Tarih, Hürrem ve Kanuni’nin sevdasını baş tacı edip yazarken sayfalara, Hasodabaşı İbrahim Paşa, balkondan balkona süzdüğü kıymetlisi Hatice Sultan’ı uzak bir özlem, yanık bir hasretle sevdi. Kemanının nağmeleriyle usul usul, ince ince sevdi.

Okan Yalabık ve Selma Ergeç’in canlandırdığı Pargalı İbrahim ve Hatice Sultan’ın yaşadığı sessiz aşka tanıklık eden bizler de unuttuğumuz o yasak, o dilsiz aşkları andık derinlerde bir yerde. Hatice’nin düşürdüğü her mendilde, boğazımızda düğümlenen sözcükleri düşündük. Ne zaman ki Pargalı o dizeleri kondurdu mektubunun ucuna, dizlerimiz titredi:
“Karanlık gecelerime yıldızlar yağar sultanım
  Işığınız güneşle aşık atar,
  ay mahcup olur kaçar
  İbrahim kulunuz bu ışıkla kör olmuş
  Gayri iflah olmaz sultanım.”

Kanuni’nin Hürrem’i kapılar ardında seviş(me)lerinden vazgeçtik. O kapılar çoktan açılmıştı, aşk ortadaydı zaten. Oysa Pargalı ve Hatice’nin yaşadığı bilinmezlik, özlediğimiz o romantizmi körüklemiş, yarım kalmış bir şeyleri sol göğsün altında yeniden hissettirmişti.

Hayallerimize konuk olan Pargalılar, gerçek hayatta nerede peki? Başımızı televizyondan kaldırdığımız an, öyle bir dünyanın eski zamanlarda kaldığını görmek yürek burkmaktan, göz doldurmaktan başka ne işe yarıyor sanki? Her şeyin saniyede değişebildiği bir dünyada, üç harfli bir sözcüğün değişmediği yalanınını yemeyiz, kolay lokma değil bu! 2000’lerin aşkında aşk aramak, sadece kalbe zarar, ruha ziyan. 2000’lerde aşk aramak Ajda’nın şarkısında söylediği gibi ‘Palavra’. Hele ki 20’lerinde, ruhu 30 yıl geride bir kadınsanız, işiniz daha zor; ‘hoşgeldin hüzün’.

Eğer hala Pargalı’lardan yana umudunuz, hayata dair inancınız, aşkı bekleyecek sabrınız varsa, rahat bir nefes alın, kurulun koltuğa. Her çarşamba saat sekizde, özetlerden hemen sonra dizinizi sükutla izleyebilirsiniz...

Giriş Tarihi: 17 Şubat 2011, Perşembe

Tweet

yukarı