Bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayabilir - womenist.net 

Bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayabilir

20’li yaşların sonunda düşünmeye başladık ama daha zaman vardı, çok da üzerinde durmadık, önce evlilik geldi sonra da o büyük soru. 30’lu yaşların ilk yarısı: Çocuk sahibi olmak isteyip istemediğimize karar vermenin tam sırası.

None Biz büyürken evlilikler de çocuklar da doğal yaşam akışının bir parçası gibiydi sanki. Her şey kendiliğinden ve sırasıyla gerçekleşiyordu.  Kimse durup da bu süreci sorgulamıyordu. Zamanla her şey değişti ve değişmeye de devam ediyor. Günümüz yaşam koşulları, iş hayatı, kendimizle ve eşimizle kurduğumuz ilişki, hayatımızda bir bebeğe yer var mı sorusunu şiddetle yüzümüze çarpıyor. Bu kadar köklü bir değişikliğe hazır mıyız? Bunu gerçekten istiyor muyuz? İstiyorsak sebebini hiç sorguladık mı? Fedakarlık etmeye hazır mıyız? Bir çocuk sahibi olmanın, onu büyütüp yetiştirmenin öyle 3-5 yıllık değil ömürlük bir sorumluluk olduğunun farkında mıyız? Ve o kararı aldıktan sonra bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının…

None Zor olan…
Hamilelikte, bebeğin ilk yıllarında nelerin değişeceğini hepimiz aşağı yukarı biliyoruz, öğrendik, etrafımızda yeni doğum yapan yakın arkadaşlarımız var, gözlem yapma şansımız da oluyor. Ama bence asıl zor olan dönem daha sonra başlıyor. Bir çocuğu eğitmek, güçlü ve sevgi dolu bir birey yetiştirmek, bunu çevreye rağmen yapabilmek, sağlıklı, başarılı olması için çabalamak. Yeterli donanımı sağlamak, ailenizin size sağlamış olduğu olanaklar hatta daha fazlası için fırsat yaratabilmek ve tüm bu süreçte onun sizinle ya da eşinizle aynı kişi olmadığını, üçüncü ve farklı bir karakterle karşı karşıya olduğunuzu unutmadan hayatla ilgili tüm seçimlerinde onu özgür bırakabilmeyi ve onaylamadığınız seçimlerinde bile desteklemeyi bilmek.

None Buna değer mi?
Ben kendi annem ve babamla hatta diğer aile büyüklerimle ilişkilerimi düşününce evrene bir çocuk borcum varmış hissine kapılıyorum. Benim için her şey her zaman yolunda gittiğinden, sevgiyle büyüdüğümden, hep destek gördüğümden. Peki bu benim ve eşimin aynı sevgi, hoşgörü ve desteği çocuğumuza koşulsuz şartsız gösterebileceğimizin garantisi olabilir mi? Ya o kadar sabırlı davranamazsak? Ya hayatımız alt üst olduğunda, sadece ikimize ait olan dünyanın düzeni bozulduğunda mutsuz olursak? Buna değer mi? Bu sorunun cevabını kim verebilir ki?

None Ya sonra pişman olursam?
Çok geç olduğunda pişman olursak ne yaparız? İnsan çok güzel bir yaşam sürüyorsa, hayatın getirdiklerinden mutluysa, kendini gerçekleştirmişse, durup çocuk sahibi olmadığı için pişman olur mu? Hiçbir zaman bunun nasıl bir duygu olduğunu bilemeyeceğinden bence olmamalı. Kadınların hayatlarında olmazsa olmaz bir kavram gibi sunulan ve biyolojik sebeplerle böyle algıladığımızı düşündüğüm annelik nasıl bir şeydir? Tek bildiğim annemle ilişkimi hayattaki hiçbir şeye değişmeyeceğim.  Öyleyse ben de anne olmalı mıyım?

Bu İkizlere Bayılacaksınız!

Dünyanın dört bir yanından en şirin ikizlerin fotoğraflarını sizin için derledik!

Bu İkizlere Bayılacaksınız!
Bu İkizlere Bayılacaksınız! Devamını Oku >>

Yorum Yapın!