Sınırsız fedakarlık sunan anne-babalar bir süre sonra tükenmişlik hissine, kendi özel hayatının yok olduğu hissine kapılabilir. Ebeveyn ve çocuk birbirine yapışık tek vücut haline gelmektense ayrı ayrı ama ahenkle bir arada bulunan vücutlar halinde yaşamayı amaç edinmelidir. Çocuklar anne babaların hayatlarındaki en önemli varlıklardır. Uzun süren bir bekleyişin ardından kavuştukları çocuklarına ellerinden gelen ne varsa vermeye, imkanlarını onlar için seferber etmeye hazırlardır. Toplumun içerisinde var olan “Çok sarılma, şımarmasın”, “Biraz sert ol ki her istediğini yaptırabileceğini sanmasın” gibi birbirinden değişik düşünce temelli mesajlar da ebeveynlerin kaygılarını arttırabilir. Halbuki çocuğa gösterilecek sevginin boyutu ve şekli o denli karmaşık değildir. DBE Çocuk ve Genç bölümü Klinik Psikolog Cemre Soysal bu konuda bebeklikten gençlik dönemine kadar önemsenmesi gereken 2 temel kuralı şöyle açıklıyor.  Çocuklar sevgiye ve ilgiye ihtiyaç duyarlar. Güven duygusunu bebeklikten ilk gençliğe kadar hissetmeleri ve bilmeleri gerekmektedir. Bunun yanısıra anne-babanın sevgisini esirgemeden çocuğa vermesi onların güven duygularını pekiştirecektir. Çocuklar kurallara ve sınırlara ihtiyaç duyarlar. Çocuğun belirsizliğin içinde sınırlarını tanıması oldukça zordur. Neyi nereye kadar yapabileceğini bilmek çocuğun davranışlarını organize edebilmesi açısından önemlidir. Kimi zaman ebeveynler çocuklarına sınır koymanın onu herhangi bir şeyden mahrum etmek manasına geldiğini düşünebilirler. Fakat unutmamalıdır ki, çocuğun ihtiyacı olan sonsuz vericilik değil, verilenle neler yapabileceği becerisidir.
Psikolog Cemre Soysal, aşırı sevgi ve ilgi göstermenin “düşkünlük” kriteri olarak alınmaması gerektiğini ve aşırı düşkün olmakla, çocuğun duygusal ihtiyaçlarını karşılayacak ilgi ve sevgi verme arasında fark olduğunuda belirtiyor. Anne ve babası için özel ve değerli olduğu hissetmek çocuğun özgüvenini destekleyen bir durumdur. Fakat bu düşkünlük çocuğun bireysel alanının içine girmeye başlıyorsa, o zaman özgüveni desteklemekten ziyade kösteklemeye başlar. Örneğin parkta diğer çocuklarla beraber kaydıraktan kaymak isteyen bir çocuğu düşün. Çocuğuna “çok düşkün” olan anne çocuğun düşmesinden, zarar görmesinden kaygılanarak yalnız gitmesine izin vermez ve çocukla beraber park alanına gider. Diğer çocuklar tek başlarına özgürce koşup oynarken onu koruyan annesiyle birlikte çocuk bir türlü gruba tam olarak dahil olamaz çünkü her adımında annesi arkasında olduğundan, bir süre sonra diğer çocuklar kendi aralarında koşturmaya başlarlar. Kimi zaman, çocukları gereğinden fazla koruma çabasında olmak çocuğa zarar verir bir boyuta gelebilir. Psi. Cemre Soysal, “önemli olan sevgi ve ilgiyi verirken çocuğa aynı zamanda hareket alanları da bırakmaktır. Aksi taktirde aşırı korumacı anne babalar çocuklarının bireyselleşmelerini geciktirmiş olurlar.” Diyor. Aşırı sevgiden doğan, aşırı korumacılığa karşı yapmamız gerekenleri şöyle sıralıyor Cemre Soysal.
Neler yapılabilir?Çocuğunuzu koruma konusunda kendinizi frenleyin. Bazen öğrenmesi için düşmesi gerektiğini unutmayın. Bireyselleşmesi için ona imkan tanıyın. Ona küçük sorumluluklar verin. Her şeyi onun adına yapmayın. Bırakın, kötü de olsa bazı şeyleri o kendi başına yapsın. Arkadaşlarıyla bir anlaşmazlık yaşadığında, taraf olmayın. Sadece dinleyin ve çocuğunuzun olayı farklı açılardan bakmasına yardımcı olun. Kimi zaman başarısızlık yaşamasına izin verin. Böylece gerçek hayatla tanışmasını sağlayın. Problemleri onun yerine çözmektense, onun kendi problemlerini çözmesi için fırsatlar tanıyın. İhtiyacı olduğunda her zaman yanında olacağınızı hissettirin. İhtiyacı olduğuna siz onun yerine karar vermeyin. Ona sevginizi sunun; fakat sevginiz onun bireysel hareket etmesini engelleyecek boyutta olmasın. |
Womenist.net in English 
Anne & Çocuk
Bu makale için henüz yorum yapılmamış 
Konuyla ilgili diğer makaleler 
