İnsan Halleri

Seneler geçtikçe insanlarda artan bu ilgiyi herkesin kolayca anlayabileceği şekilde yazılmış psikoloji kitapları da destekledi. Şimdilerde insan davranışlarından bahsettiğimizde, bu herkes için hoş bir sohbet konusu.

Zaman zaman okuduğumuz kitaplar, katıldığımız seminerler, atölye çalışmaları bize karanlık yanlarımızı, gölgemizi bir başka deyişle kör noktalarımızı fark ettirmeye yöneliktir. Ben buna “öbür uç”um demek istiyorum.Bir düzlemde iki uçta bulunan birbirinin tamamen aksi iki davranıştan birinde yaşayıp diğerini “öbür uç” görme hali.

İyi ile kötü gibi. Benim için bunlardan biri beyaz diğeri siyah olur. Ve ben beyazı seçip, siyahı öbür uç’a koyarak kötüyü hayatımdan atarım. İki üç nokta arası benim için gridir ve bu bana hiç cazip gelmez.

Beğenmediğim ucu yargılarım, bu nedenle aslında bir köşeye sıkışmış hayatım, kendime söylediğim yalanlarla dolar taşar. Çünkü insan ruhu özgürdür ve bana fark ettirmeden beyazla siyah arasında beni hareket ettirmeye başladığında ben bunun uyanıklığında olmam. Zira iki ucun arası sandığım gibi gri değil rengârenk gökkuşağı gibidir ve aradaki her hal bana bir şekilde hizmet eder.İste benim sizlerle paylaşmak istediğim bu renkli kısımdaki, kendimizle ilgili hoşnutsuzluk yaşadığımız hallerimiz.Ertelemelerim, maymun iştahlılığım, geç kalmalarım, yalan söylemelerim, bağımlılıklarım, kibirim, hırslarım, gevezeliğim, zevzekliğim… Bu liste uzar gider.Hayatımızın ilk yıllarında iyi kötü demeden, güzel çirkin bilmeden tüm bu hallerle barışık bir halde yaşıyorken büyümenin sonucu kabul edip, hayatımızdaki birçok hali ya reddettik ya da yokmuş gibi yaptık.Halamın İstanbul dışında içinde bin bir çeşit renkli çiçeğin yetiştiği çiçek seraları vardı. Sümbülden karanfile, laleden güle, ortancadan zambağa ve adını bilmediğim tam binbir çeşit çiçek… Bir gün eski bir okul arkadaşı onu ziyarete gelmişti. Çiçeklerden birine uzun uzun baktı. “bu sana yakışmaz” dedi. Halam o gün o çiçeği yetiştirmekten vazgeçti. Derken bir başka gün annem sümbüllerin kokusu çok ağır ya sağlığın bozulursa dedi. Halam sümbülden de vazgeçti. Bir süre sonra eline batan gülün dikeni canını o kadar yaktı ki gül yetiştirmekten de vazgeçti. O oldu, bu oldu derken halamın bahçesinde sadece lale yetişmeye başladı. Halam bir yandan en iyiyi yapmanın gururu ile kasım kasım dolanırken diğer yandan öbür çiçeklerin renklerine, kokularına imreniyordu. Komşularına yetiştirdikleri diğer çiçeklerin zararlarını uzun uzun anlatsa da kimsenin ona aldırış etmemesine sinir oluyor ve içindeki kızgınlığı dizginlemekte zorlanıyordu.Aslında kendi serasına pek bakası da yoktu çünkü lale senede sadece bir kez çiçek veriyor geri kalan zamanda sera bomboş onu bekliyordu. Kendine sudan sebeplerle yasak ettiği çiçeklerle seranın neşesi de gitmişti.Bize zenginlik katan yanlarımızı lazım oldukları zaman, gerektiği kadar kullanmak yerine onlardan vazgeçersek, kendi çiçeklerimizden olur, çorak bir hayat süreriz. Bu da bizi çoğunlukla kızgın ve anlayışsız yapar.Siz siz olun renklerinizden ödün vermeyin. Her halinizi sevin.

Psikolog Teri Kandiyoti

Giriş Tarihi: 08 Nisan 2010, Perşembe

Tweet

yukarı